Οι απογοητευμένοι και οι γοητευμένοι!!

Ήταν δυόμιση χρόνια πριν που μαζεύτηκαν πέντε νοματαίοι και δημιούργησαν τον Λέυκιππο. Όχι δε θα επιδοθώ σε ιστορική αναδρομή, αλλά θυμήθηκα κάτι που μου είπε ένας αρχινοματαίος σε μία από τις άπειρες και ομολογουμένως ωσμωτικές συζητήσεις, ότι θα πρέπει να φέρουμε κοντά μας τους απογοητευμένους. Δεν το πολυκατάλαβα να πω την αλήθεια, οπότε μοιραία δεν μου άρεσε και η έκφραση αλλά και το …target group. Όταν διαφώνησα (ώσμωση γαρ), ο ίδιος αρχινοματαίος εξήγησε… «Θέλουμε τους απογοητευμένους για να τους μετατρέψουμε σε γοητευμένους». Δύσκολο εγχείρημα και ψηλά ο πήχης σκέφτηκα, χωρίς ακόμη να έχω καταλάβει γιατί κάποιος να είναι απογοητευμένος.

Δεν πέρασε πολύς καιρός για να το καταλάβω όταν γνωρίστηκα με παιδιά και γονείς που ήρθαν να γραφτούν και να συμμετάσχουν στον Σύλλογο. Παιδιά σε μικρή ηλικία που αποτέλεσαν το παιδικό τμήμα του Λεύκιππου. Στην αρχή δεν το κρύβω, μούδιασα, προβληματίστηκα. Είδα παιδιά ηλικίας δεκατριών και δεκατεσσάρων χρονών να έρχονται να παίξουν μπάσκετ χωρίς να ενδιαφέρονται να παίξουν μπάσκετ. Είδα γονείς να είναι το λιγότερο καχύποπτοι και να κρατούν μικρό καλάθι γιατί ήταν καμένοι από τον χυλό, και θα φυσούσαν όχι τη γιαούρτι, αλλά και τη γρανίτα. «Αυτοί λοιπόν είναι οι απογοητευμένοι»…σκέφτηκα.

Από την πρώτη προπόνηση μέχρι τον πρώτο επίσημο αγώνα μεσολάβησε ένας μήνας και κάτι. Δύσκολη η προσπάθεια των τότε προπονητών να τα μετατρέψουν σε αγωνιστική ομάδα. Σε αυτή την ηλικία πρέπει να ξέρουν τα βασικά, τα fundamentals που λένε και στας ΗΠΑ. Αντί λοιπόν να κάνουμε προετοιμασία αναγκαζόμαστε να διδαχθούμε τα fundamentals. Οκ, δεν υπάρχει πρόβλημα, το project με δουλειά και υπομονή θα δουλέψει γιατί υπάρχει ταλέντο, και σιγά σιγά ερχόταν και η διάθεση.

Πέρασαν δύο αγωνιστικές περίοδοι όπου τα παιδιά αυτά δούλεψαν πολύ, βελτιώθηκαν και πήραν εμπειρίες για να μπορούμε να ισχυριστούμε ότι βελτιώθηκαν. Και δεν το ισχυρίζομαι επειδή τα βλέπω δύο χρόνια τώρα να μεγαλώνουν, αλλά το λένε οι προσπάθειές τους και τα αποτελέσματα μέσα στο γήπεδο. Έγραψα σε προηγούμενο άρθρο για νίκη ορόσημο στην πρώτη αγωνιστική. Για νίκη που ήρθε όχι άκοπα, με ανατροπή και προσπάθεια απέναντι σε έναν δυνατό αντίπαλο. Ήταν πάλι πρώτη αγωνιστική πριν δυο χρόνια (άλλο ένα ορόσημο), όπου με τον ίδιο αντίπαλο στην παρθενική τους εμφάνιση, οι παίδες γνώρισαν βαριά ήττα,  δεχόμενοι μάλιστα και εκατό πόντους (υπό τις αλλόκοτες προτροπές και επευφημίες της αντίπαλης κερκίδας για non stop διασυρμό!!!). Ήρθαν και άλλες ήττες, άλλες βαριές άλλες όχι, όλες τους όμως το λιγότερο διδακτικές. Τις επόμενες μέρες θυμάμαι πως σε μια προσπάθεια να τους τονώσω το ηθικό και την τσακισμένη ψυχολογία, τους ανέφερα μεταξύ άλλων αυτό που έλεγε πολλές φορές ο Brandon Lee στην ταινία The Crow…»It can’t rain all the time». «Που θα πάει, θα βγει και ο ήλιος» συμπλήρωνα.

Φτάσαμε λοιπόν στην αρχή της τρίτης αγωνιστικής χρονιάς, με αυτά τα παιδιά να μη θυμίζουν σε τίποτα τα μικρά ψαρωμένα, αδιάφορα και απογοητευμένα πρόσωπα. Ξέρουν πλέον τι θέλουν μέσα στο γήπεδο, έχουν επιτέλους στόχους και θα πολεμήσουν για να τους κατακτήσουν. Ξέρουν πως με σκληρή δουλειά φέτος μπορούν να κάνουν την υπέρβαση, όποια και αν είναι αυτή.

Το ξέρω και εγώ, το ξέρουν οι προπονητές τους, το ξέρουν και οι γονείς τους. Τελικά ο αρχινοματαίος είχε θέσει χαμηλά τον πήχη γιατί προϊόντος του χρόνου οι απογοητευμένοι πλέον δεν είναι καν γοητευμένοι, είναι γοητευτικοί.

Clyde «the Glide»